Nöbetçi Eczaneler
Değerli Dostlar :Maalesef son dönemlerde çocuklarımızın giymiş olduğu kılık kıyafetler aile için tartışmalarının en başında gelmektedir. Neredeyse her kuşakta aynı cümleler kuruluyor: “Biz senin yaşındayken…”, “Böyle giyinilir mi?”, “El âlem ne der?” Gençler ise aynı hızla karşılık veriyor: “Bu benim tarzım”, “Herkes böyle giyiniyor”, “Siz anlamıyorsunuz.” Aslında iki taraf da haklı, ama aynı dili konuşamadıkları için mesele büyüyor.
Gençlik, insanın kendini aradığı bir dönem. Bu arayış bazen fikirle, bazen davranışla, çoğu zaman da görünüşle kendini gösteriyor. Bir genç için kıyafet sadece kumaş değil; kimliktir, duruştur, bazen de sessiz bir itirazdır. Aileler ise bu dili çoğu zaman “uygunsuzluk” ya da “aşırılık” olarak okuyor. İşte kopuş tam da burada başlıyor. Ailelerin en büyük hatası, meseleyi sadece “doğru-yanlış” çizgisine sıkıştırmak. Oysa bu konu, biraz da iletişim meselesi. Sürekli eleştiren, kıyaslayan ve yasaklayan bir yaklaşım, gençleri korumaz; aksine onları evin dışına, başka onay alanlarına iter. Elbette aile olmak sınır koymayı gerektirir. Ancak sınır, duvar değildir. Açıklanabilir, konuşulabilir ve zamanla esneyebilir olmalıdır.
“Bunu giymeyeceksin” demek kolaydır; zor olan, nedenini anlatabilmek ve karşı tarafı gerçekten dinleyebilmektir. Şu soruyu sormakta fayda var: Çocuğumuz bizimle tartışmayı mı, yoksa bizimle konuşmayı mı tercih ediyor? Çünkü mesele kıyafet değil. Mesele, bir gencin kendini evinde ne kadar rahat ifade edebildiği. Eğer ev, sürekli eleştirinin olduğu bir alan haline gelirse, genç kendini anlatacak başka yerler bulur.
Bugün bir tişört üzerinden kurulan baskı, yarın daha büyük mesafelerin habercisi olabilir. Unutmamak gerekir: Kıyafetler değişir, moda gelir geçer. Ama kurulan bağ ya da kaybedilen sevgi saygı uzun süre kalıcı olur. Bu durum kimsenin istemeyeceği bir sorun haline gelir.
Kalın sağlıcakla.
